„Ostatni Mohikanie”, to opowieść o przemijaniu, odchodzeniu i o urodzie rękodzielniczej pracy, gdy niemal wszystko zdominowały już maszyny. To opowieść o ludziach zatopionych, przeważnie samotnie, w swojej pracy – pasji, która na ich twarzach wyryła piętno podobieństwa do siebie.
Gregory, za każdym razem gdy zbliża się do swych bohaterów, upodobnia się do nich. Stąd ich wyczuwalna na zdjęciach akceptacja dla niego i jego pracy. Taka odwzajemniona sympatia i rodzaj więzi. Czarno białe fotografie, adekwatnie do metody pracy i powściągliwości w opowiadaniu dobrze oddają klimat i prawdę o błahych, wydawałoby się, ale ważnych i interesujących momentach życia i pracy, pokazanych postaci. I otoczenie, ten naturalny krajobraz codziennej, powtarzanej po stokroć czynności, też jednoczy się na zdjęciach Gregorego z człowiekiem. Dobre, oszczędne i trafne kompozycje, zamykają i zatrzymują, wydawałoby się na zawsze, istotę chwili, jej najważniejsze atrybuty. Te fotografie, to nowy powiew świeżości, wrażliwości i oryginalności, w dzisiejszym, jakże często zblazowanym i nieautentycznym świecie tzw. współczesnej fotografii.
Stanisław Markowski [ze wstępu do ksiązki]
OFICJALNA STRONA KSIĄŻKI >>>
Chmurki i humorki to seria prac, która powstawała w wolnych chwilach przez ostatnie dwa lata. Przemieszczając się po różnych zakątkach książek, miast i krain zapisywałem słowa i obrazy, by potem móc je wyryć na ulubionym przezemnie linoleum i odbić na papier. Ten cykl nie ma ani początku ani końca i został uporządkowany na potrzeby tej książeczki.
Album Chmurki i humorki zawiera 24 czarno-białe reprodukcje linorytów w skali 1:1.
Wszyscy prezentujący swe prace artyści wystawiali w ostatnich pięciu latach w galerii klubu „Lokator”, mieszczącego się obecnie w krakowskim „Domu Norymberskim” – poza tym na pozór niewiele mają ze sobą wspólnego. Stosują różne techniki, inna jest ich artystyczna wizja świata, rozmaicie traktują formę, nie tworzą grupy, nie walczą razem w imię jakiejś ulotnej artystycznej idei czy przemijającej mody. Łączy ich jednak coś o wiele istotniejszego – świetne opanowanie warsztatu i bardzo poważne podejście do tego, co robią...
Coś się dzieje dobrego w polskiej animacji. Coś nowego. Coś, czego nie da się łatwo zaszufladkować, czemu nie da się nadać jednej etykietki.
Książka 24 klatki na sekundę. Rozmowy o animacji składa się z 21 wywiadów Mariusza Frukacza z twórcami animacji urodzonymi w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Wśród rozmówców Frukacza znaleźli się: Tomasz Bagiński, Wojciech Bąkowski, Anna Błaszczyk, Małgorzata Bosek, Tomasz Głodek, Andrzej Gosieniecki, Joanna Jasińska-Koronkiewicz, Janek Koza, Tomasz Kozak, Norman Leto, Maciej Majewski, Marta Pajek, Anna Pankiewicz, Izabela Plucińska, Kamil Polak, Tomasz Siwiński, Robert Sowa, Wiola Sowa, Edyta Turczanik, Wojciech Wawszczyk i Olga Wroniewicz. Są oni, zdaniem autora, reprezentatywni dla swojego pokolenia, które debiutowało na początku XXI wieku lub pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Pokolenia, które już dzisiaj stanowi o sile polskiej animacji świętującej w 2008 roku swój jubileusz. Ten rok jubileuszowy skłonił autora do pytań o to, dokąd zmierza polski film animowany, jaka jest jego przyszłość, ale też co inspiruje młodych twórców i jakie jest ich spojrzenie na historię animacji. Obraz, który wyłania się z tych rozmów, pozwala czytelnikowi wyobrazić sobie, czym jest i czym może być dziś animacja, oraz zobaczyć, jakie tematy ogarnia uważny wzrok twórców. Osobom ciekawym warsztatu animatora książka odsłania zaplecze techniczne reżyserów, a tym, którzy chcą się animacją zająć, przybliża możliwe drogi, którymi mogą podążać. Wszystkim zaś, którzy znają najnowsze filmy animowane, pozwala pełniej poznać tworzących je artystów.
W swoim słynnym eseju John Berger powiada, że sztuka fotograficzna od samego początku egzystuje w przestrzeni użytkowej w tej przestrzeni się narodziła, tę przestrzeń próbowała zapełnić nowymi przedstawieniami i w tej przestrzeni obumiera na naszych oczach. Zdjęcie – należące do starej jak świat tradycji wzrokowego złudzenia trompe-l’oeil – uwikłane jest w sieć zależności, które odbierają mu autonomię. Przedstawienie fotograficzne mami nas swoim drobiazgowym podobieństwem do rzeczywistości. Oczywistość świata wyobrażonego na zdjęciu jest tak wielka, że niejako automatycznie zaczynamy traktować fotografię jako model realistycznej reprezentacji. A to w sposób nieunikniony prowadzi do dezautonomizacji naszego medium. Pojawiają się znaczenia i konteksty, pojawia się rama modalna, która przesłania samo zdjęcie. [...]
In his famous essay, John Berger says that the art of photography has from the beginning existed in the utilitarian area in this area it was born, this area it has been trying to fill with new presentations and in this area it is dying in front of our eyes. The picture, belonging to the tradition – as old as the world - of optical illusion trompe-l’oeil, is entangled in a web of dependences which deprive it of its autonomy. The photographic presentation deludes us with its meticulous resemblance to reality. The obviousness of the world presented in the photograph is so great that, so to say, automatically, we begin to treat the photography as a model of realistic representation. And this inevitably leads to disautonomization of our medium. Meanings and contexts appear, and so does a modal frame, which obscures the picture itself. [...]
Mówiąc o Francji, jak nie myśleć o winie!
Wino dla Francuzów, to coś znacznie więcej niż produkt codziennego użytku, napój powszedni. Z winem nierozerwalnie związana jest prawdziwa kultura, tradycja, oraz sztuka życia...
Comment ne pas penser, en parlant de la France, directement aux vins. C’est bien plus, pour nous, qu’un produit de consommation courante, c’est une véritable culture, un art de vivre...
Siedemdziesięciolecie urodzin Rolanda Topora okazało się idealnym pretekstem do przypomnienia twórczości tego pisarza, reżysera filmów animowanych i - przede wszystkim - rysownika. Przez dziesięć miesięcy od rocznicy daty jego przyjścia na świat 7 lutego 1938 roku zaprzyjaźniona z krakowskim klubem LOKATOR grupa absolwentów szkół artystycznych oraz studentów krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pracowała nad projektem zatytułowanym „Notatnik Chimerycznego Lokatora”, poddając własnym interpretacjom powieść „Chimeryczny lokator”.
Książka ta prezentuje efekty ich obserwacji i przemyśleń, warsztat ich pracy, słowem, twórczą drogę poszukiwań. Każdy artysta stworzył własny, oryginalny zapis życia, ułamków dni i chwil. Nawet, jeśli niektóre propozycje są odległe od chimerycznej idei Topora, pozostają jednak nią „podszyte”. Każdy jest przecież lokatorem, czyli albo podgląda albo jest podglądany.
Autorzy:
Anna Dyga, Joanna Gorlach, Katarzyna Łysek, Halina Siemaszko, Bogusław Bachorczyk, Mateusz Kamieński, PIOtr Kaliński, Waldemar Libera oraz Olga Ząbroń, Michał Zawada, Marcin Czaja, Martyna Kleszcz, Dominik Stanisławski, Łukasz Stokłosa, Szymon Wojtanowski, Łukasz Wojtanowski
W 1924 roku Mieczysław Szczuka opublikował w “Bloku” rysunek zatytułowany “5 momentów filmu abstrakcyjnego”. Rysunek ten składa się z pięciu ułożonych poziomo części, przedzielonych grubymi pionowymi kreskami. Poniżej biegnie horyzontalnie podobna kreska („oś czasowa”), z która łączą się linie pionowe. W każdej części znajduje się kilka, geometrycznych elementów.
W swojej książce „Awangarda wobec kina” (1996) postawiłem tezę, że każdą z części „5 elementów” można potraktować jako kadr filmu abstrakcyjnego. Próbowałem też pokazać przy pomocy diagramu, że niektóre elementy geometryczne jakby się powtarzały, że są właściwie tymi samymi wędrującymi i powoli zmieniającymi się kształtami. Zawsze jednak czułem, że słowami i prostym diagramem nie jestem w stanie dokładnie wytłumaczyć, jakie powinny zachodzić transformacje elementów rysunku, by pięć jego części uznać za niezbyt odległe od siebie kadry jednego filmu. Postanowiłem więc taki mały film sam zrealizować.
Smak włoskiej kawy
Jeśli ktoś jeszcze nie słyszał, nie oglądał, nie czytał co odróżnia znanego krakowskiego grafika PIO* od równie znanej postaci z krakowskiego Kazimierza, Piotra Kalińskiego*, to koniecznie powinien zapoznać się z najnowszą książką powstałą we współpracy tych dwóch osobowości. „Salento. Notatki z miejsc”, to trzeci z kolei tom wydany nakładem wydawnictwa LOKATOR Bestlooker Publishing (Kraków 2007), bliźniaczy do wydanego w tym samym roku tomu „NEAPOLecce. Notatki z podróży” z grafikami PIO i tekstami Jacka Olczyka. Estetyka książki artystycznej, niezwykle dopieszczonej pod względem typograficznym i edytorskim, łączącej każdą grafikę (linoryty formatu 60 x 70 mm) z tytułowymi notatkami z miejsc, jak również bibliofilski nakład 50 egzemplarzy ręcznie sygnowanych - wszystko to w pierwszej chwili daje czytelnikowi wyraźne odczucie, co jest przedmiotem zainteresowań obu twórców.
NeapoLecce - seria miniatur (linoryty 5x7cm), z podróży do Włoch. Całość zamknięta w formie książki z tekstami Jacka Olczyka, wydana przez wydawnictwo LOKATOR, w nakładzie 50 egz., ręcznie sygnowanych.
PrinciPIO - miniatury 2002-2007, to pełne humoru i poezji notatki ze spotkań, lektur, obserwacji. Codzienne sytuacje - podglądane z ciekawością, opisane z humorem - dają posmak tego, co surrealiści nazywali cudownością. Inspiracje linorytami Rolanda Topora są oczywiste, ale - jak wszystko w tej pełnej wdzięku książce - wzięte w nawias i cytowane z przymrużeniem oka. Kreska PIO jest równie mistrzowska, jak kreska Topora. Zwięzłe tytuły dodają obrazkom kolejne dna, spełniając rolę mini opowiastek. Wszystkim miłośnikom onirycznych podróży, znawcom zaglądania pod powierzchnię rzeczywistości PrinciPIO polecam.
